Home

Lieve mensen,

Dit is m'n laatste week kan ik zeggen, met pijn in mijn hart. Enerzijds ben ik blij weg te mogen uit deze omgeving, omdat ik nog nooit zo veel ellende bij elkaar heb gezien. Anderzijds wil ik helemaal niet weg! Als ik hier nu rondloop, mensen groet, inside-jokes met ze maak of vraag hoe het nu echt met mensen gaat, voel ik me zo op mijn plek. Dit is 3 maanden lang thuis geweest en dat is ook niet voor niets. Het gevoel iedere dag een verschil te kunnen maken en echt iets te kunnen doen; ik weet niet of ik nog wel zonder kan. Monika zegt me net terecht: je bent hier echt niet alleen voor de ander. Dat moet voor mij een plek gaan krijgen in Nederland.
Van te voren had ik nooit verwacht ook echt een beetje van deze mensen te gaan houden, dat je ze in je hart zou sluiten en dat ik zoveel van ze heb kunnen leren. Heel speciaal dus allemaal, en extra pijnlijk om dan nu te gaan vertrekken.

Hallo allemaal,

Sanibona!

Terwijl jullie de stemmen vast warmmaken voor alle leuke sinterklaasliedjes die weer gaan komen, probeer ik mij het zulu eigen te maken; een hoofdbreker. Niet te doen, maar we houden gewoon vol.

dag lieverds,
allereerst; dank voor alle lieve, mooie, bemoedigende mailtjes. jullie zijn schatten! verder:
het wordt steeds moeilijker om te beschrijven hoe het hier gaat. mensen en gebeurtenissen komen steeds dichter in mijn hart en het is zoveel bij elkaar dat ik ook door de bomen het bos niet meer altijd zie.

lieve allemaal,
al even geleden dat ik schreef. het dagelijkse leven gaat door en ik merk dat er zoveel gebeurt, wat bijna gewoon gaat voelen, dat ik weet niet wat nou voor jullie goed is om te schrijven. een gewone greep uit het dagelijkse dan maar, om nog meer een indruk te krijgen.

Hallo!
Nou, na een dagje van kwaadheid heb ik toch maar besloten daar niet in te willen blijven hangen... Ellende is er, zoals vast duidelijk is geworden uit mijn vorige bericht al genoeg op de wereld, laat ik me daar ook maar niet in storten. Ik las in een boek deze week de volgende zin: 
" Zolang de kracht van liefde niet sterker is dan de liefde naar macht verandert er niets in deze wereld"
Ik heb nu definitief voor mezelf besloten aan welke kant ik wil gaan staan, de kant van de liefde. Als ik, en met mij heus nog wel meer mensen gelukkig, daarvoor durf te kiezen en het ook durf te leven hoop ik dat dit besef voortzingt en zich verspreidt. Want hoe graag ik het dus ook van de ene op de andere dag zou veranderen... verandering kost nog steeds tijd.

Hoe veel nog? Hoeveel mensen moeten er nog doodgaan aan Aids voordat wij met z'n allen NEE gaan zeggen tegen de ellende in deze godvergeten wereld. Hoeveel mensen moeten er nog verlangen naar een hand die vastgehouden wordt wanneer je zo intens lijdt?

Hallo allemaal,
Nou, de stage is nog niet opgehouden of ik zit al weer in het volgende reflectieproces, dat begrijpen jullie natuurlijk wel. (ik zoek het ook wel op natuurlijk...)
Ik heb het er vandaag met Willy over gehad en we kwamen gedurende een conversatie eigenlijk tot de conclusie dat we geen woorden meer hebben. Geen woorden die kunnen omschrijven wat hier allemaal gebeurt in dit land en met onszelf. Het is zo veel (zonder het dramatisch te willen laten worden).

Kaapstad was geweldig! Wat heerlijk om even in een internationale, ' westerse ' , gemengde stad te zijn. Heerlijk gegeten, prachtige wilde beesten gezien en hele mooie vergezichten. Vanaf elk punt in Kaapstad kun je mysterieuze tafelberg zien liggen. Hij omringt en doorkruist de stad gedeeltelijk en deze soms in de wolken gehulde berg geeft een grillige achtergrond aan de bruisende stad. We zijn de tafelberg ook opgeweest met een kabelbaan. Ongelooflijk, dat ding is dus echt plat! Je kunt dan over heel kaapstad uitzien, je ziet robbeneiland en cape point liggen (zuidelijkste puntje van afrikaanse continent) liggen. Echt prachtig. We zijn naar beneden gelopen en vandaag is mijn eerste spierpijnvrije dag...tel maar op. Maar het was prachtig, de afdaling. Door een kloof heen, eerst een vrije droge omgeving maar hoe meer je daalt hoe meer groien er om je heen is. Mooi om dat te zien veranderen.

Lieve mensen,
Mijn doel toen ik hierheen kwam was in het klein iets voor mensen te kunnen betekenen. Ik kan de wereld niet veranderen dacht ik en ook de subwereld in een ziekenhuis niet. Maar God, wat zou ik dat nu graag willen.

Dag lieve lezers,
Een soort van update, maar ik weet niet waar ik moet beginnen. De belangrijkste verhalen maar op een rijtje die voor mij altijd een herinnering zullen zijn.

Sanibona lieve allemaal,

Hallo lieve allemaal,

Gisteren een vrijwilligersdag . Alle vrijwilligers die nu in Zuid-Afrika zijn voor Be More hebben we opgezocht en verschillende projecten bekeken. Enorm indrukwekkend was dat. In eerste instantie had niet erg veel zin...weer nieuwe mensen dacht ik, ik begin net te wennen. Maar de rpjecten zijn zo enorm inspirerend dat het de vermoeiende dag absoluut waard was!

Hallo allemaal!

Lieve allemaal,
Op veler verzoek zal ik jullie ook berichten over de gewone dingen die jullie in Nederland ook gewoon willen weten. (ik maar maatschappelijk verantwoorde teksten schrijven, mijn diepste zieleroerselen delen, maar nee, jullie willen natuurlijk gewoon weten hoe het wéér hier is! Dat ik daar niet aan gedacht heb)Goed, het weer dus. Nou, om 7 uur smorgens is het hier al aangenaam warm. Graadje of twintig denk ik. De zon is erg warm en de wind vandaag ook. (maar nog niet heet hoor, het is hier net 4 dagen lente). Maar vanaf een uurtje of drie, half vier, komt er een koudere zeewind opzetten die het toch wel fris maakt buiten. Zoals mijn moeder zeggen zou: "de basistemperatuur is nog niet zo hoog" (of niet soms familie?).